บ่ายวันพุธ
16 กรกฎาคม 2551

แม่มีเรื่องอึดอัดใจ
และคนที่แม่อยากจะคุยด้วยจนหมดเปลือกก็คือแม่ของแม่ ซึ่งก็คือยายของน้องนนท์ 
ใช่ พอถึงที่สุดแล้วแม่มักจะเป็นอย่างนี้
คนที่แม่อยากจะคุยด้วย ก็คือคนที่แม่เคยเติบโตอยู่ในท้องของเขา
แม้พ่อจะถามอยู่เหมือนกันว่าเรื่องอะไร แต่แม่ก็ปฏิเสธไปว่า...ไม่มี

มีหลายครั้ง หลายคราว ที่แม่อยากจะฉายหนังชีวิตของตัวเองตั้งแต่แรกเกิดดูซ้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ เพื่อที่จะพินิจพิจารณาว่ามันเริ่มต้นตรงฉากไหนกันแน่ ที่ทำให้แม่กลายเป็นคนที่มีความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในตัวเองดังเช่นวันนี้ หรือคนเราทุกคนต่างก็มีความขัดแย้งในตัวเอง แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีปัญหากับตัวเองดังเช่นที่แม่กำลังเป็น

น้องนนท์ครับ น้องนนท์ น้องนนท์ครับ.... (แม่ชอบเรียกชื่อหนูที่สุด)
สิ่งที่แม่จะถือโอกาสบอกก็คือเราเล่าความอ่อนไหวที่อยู่ในใจเราให้ใครทุกคนฟังอย่างไม่เลือกหน้าไม่ได้ ซึ่งถึงแม่ไม่บอกหนูในสิ่งนี้ วันหนึ่ง หนูก็ต้องเรียนรู้ได้เองอยู่ดี เมื่อใช้ชีวิตผ่านไปมากพอ เช่น เมื่อหนูนั่งลงเล่าเรื่องนามธรรมที่สำคัญสำหรับหนูมากให้ใครสักคนฟัง แล้วถูกตอบสนองด้วยกิริยาท่าทางที่สุดแสนธรรมดา ขั้นแรก หนูจะรู้สึกเจ็บปวดที่โดนเพิกเฉย จะเริ่มคิดว่าเราไม่น่าคาดหวังให้ใครอื่นมาเข้าใจเราเลย ขั้นต่อมา หนูจะเกิดการเรียนรู้จดจำ และมีอุปกรณ์คัดกรองเรื่องคุยต่อคนอื่นสำหรับตัวเอง 

ที่แม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ใช่ว่าจะมีใครมาดูถูกความอ่อนไหวของแม่ เปล่าเลย แม่เพียงแต่นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ในระหว่างที่รั้วอาณาเขตส่วนตัวได้สร้างขึ้นอีกครั้ง อีกครั้งที่แม่ต้องย้ายกลับมาเขียนไดอารี่ในบล็อกเดิมบล็อกนี้

เรื่องราวส่วนตัวที่แม่เขียน เขียน เขียน
น่าแปลกที่แม่สามารถเปิดเผยต่อที่สาธารณะได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ
แต่ไม่ใช่คนรู้จักทุกคนที่แม่อยากให้อ่าน
มันดูขัดแย้งเหลือเกิน หากแม่ก็จริงใจกับตัวเองมากพอที่จะยอมรับเช่นนี้

อีกสองสามวัน เราจะได้กลับบ้านกันแล้ว
แม่หวังว่าจะมีเรื่องดีๆ ที่ไม่น่าอึดอัดมาเขียนถึงหนูบ้างในเร็ววันนะ

...แม่





ป.ล. 1 พ่อตอบอีเมลของแม่มาแล้วด้วยล่ะ อยากอ่านมั้ย?

.....ถึงแม่หมา
     พ่อคิดถึงแม่หมาและไอ้หมาน้อยเป็นที่สุด
สุดท้ายกับคำถามเหล่านี้
ฉันเชื่อว่า ณ วันนี้ เธอคงตอบคำถามด้วยตัวเธอเองได้หมดแล้ว
ทุกคืนก่อนนอนที่ฉันนั่ง นอน มองเธอและลูกหลับไปพร้อมกัน
ฉันทั้งขำในความน่ารักในความเหมือนของเธอและไอ้หมา ทั้งท่าท่างและหน้าตา
และในความแปลกทีสาวน้อยคนหนึ่งมานอนมีลูกอยู่ข้างกาย ซึ่งคือภรรยาและลูกของฉัน
ฉันไม่ตอบคำถามของเธอ เพราะรู้ว่าเธอรู้คำตอบทุกอย่างในตอนที่เขียน
เหนื่อย    ก็พักมันหายได้
ระหว่างเรา ไม่ใช่แค่สองคนแล้วนะ
มันเป็นครอบครัวเล็กๆ
ที่เปลี่ยนชีวิตเราทั้งสอง และตลอดไป
 รักเธอเสมอ และไอ้หมาน้อย ด้วย
ปล.  น้อยใจที่ไอ้หมาเรียกแต่ชื่อเธอ   แม่......
ได้ยินแล้วรู้สึกเช่นไร คุณนนทยา ภรรยาสุดที่รักกกกก
 

 
ป.ล. 2  พ่อบอกว่านี่คือรูปไอ้หมาน้อยที่พ่อเปิดดูจากจอ lcd กล้องทุกเช้า
และทุกครั้งที่คิดถึง