2010/Jun/20



ทุกครั้งที่ซื้อหนังสือซ้ำกัน ในครั้งเดียว
จะถูกมองด้วยสายตามีคำถามจากพนักงาน
...บ้างก็ถามตรงๆ ให้แน่ใจว่า "สองเล่มนี้เหมือนกันนะคะ" 
แน่นอนว่าถึงจะเพี้ยนบ้าง ทำอะไรที่ไร้เหตุผลบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีแนวนิยมสะสมหนังสือซ้ำ
เพียงบางเล่ม ก็ทำให้นึกถึงคนบางคน
ซ้ำจะรอเราอ่านจบก่อน แล้วค่อยส่งไปให้ ก็ไม่ทันใจ อีกอย่างก็คือเสียดาย กลัวตัวเองไม่มีเก็บ
หรือหลายๆ ครั้ง เหตุก็เกิดจากการต้องหาของขวัญวันเกิด
แต่ระยะหลัง มักให้ของขวัญไม่ค่อยตรงกับวันเกิด เลทไปอย่างยาวนาน ทั้งที่คิดถึง จำได้ และอยากให้
ไปๆ มาๆ เมื่อมีของจากเราส่งไปถึง จึงมักจะเป็นเนื่องในโอกาส "วันที่เกิดความรู้สึกคิดถึง" อย่างนั้นซะมากกว่า

จะด้วยรายละเอียดของเหตุผลไหนก็ตาม 
ไม่ใช่แค่ตัวเอง แต่หลายคนที่รู้จักเลยล่ะ ที่ต่างพูดหรือเขียนเป็นความหมายเดียวกันว่า เมื่อเราโตขึ้น เทศกาลก็สำคัญน้อยลง  เราไม่สามารถตื่นเต้นกับมันเหมือนก่อนได้อีกแล้ว ไม่มีการรอคอย ไม่มีการทวงถาม 
ไม่ได้จดวันเกิดเพื่อนคนนั้นคนนี้ไว้ในสมุดบันทึก
หนักกว่านั้น...เราแทบไม่ได้จดเพื่อจำอะไรเลยด้วยซ้ำ เมื่อเห็นลายมือตัวเองบนหน้ากระดาษ ก็มักจะเป็นรายการต่างๆ ที่เกี่ยวกับงาน

และวันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่ซื้อหนังสือซ้ำกัน แบบไม่ลังเลใจ
หนังสือที่ชื่อว่า "ความสุข ณ จุดที่ยืนอยู่" ของ หนุ่มเมืองจันท์
หนึ่งเล่ม จะเก็บไว้อ่านเอง
อีกเล่ม จะส่งไปให้เพื่อน...ที่เกิดปลายเดือนสิงหาคม 






1. 20-25 มิ.ย. : กลับไปนอนบ้านแม่
ที่นั่น ไม่มีแอร์ ไม่มีเน็ต ไม่มีแมคคิอาโต้ (มีแต่เขาช่อง)
คุยให้ผู้ชายคนเดิมฟังว่า ข้อดีของการกลับบ้าน คือได้อ่านหนังสือเป็นจริงเป็นจัง
จะยกให้เป็นสัปดาห์แห่งการอ่านเลยก็ได้
เพราะตอนกลางวันร้อน ไม่สามารถทำงาน
ต่อมา คือไม่ต้องลำบากคิดว่าจะกินอะไร เพราะแม่คิดให้เรียบร้อย
ส่วนนน-นนก็เล่นเพลินทั้งวัน  (ไม่มีเด็กคนไหนหรอกมั้งที่ไม่ชอบความเป็นต่างจังหวัด) 


2. ร้านระยะทางระหว่างเรา เปิดตามปกติ
มีจันทรากับน้องอุ้ย...ดูแลอยู่
ขอบคุณมากคับ!


3. เราปฏิเสธไม่ให้นกแห่งความเศร้า
บินอยู่เหนือหัวไม่ได้
ทว่า เราสามารถไม่ให้มัน
สร้างรังอยู่บนหัวของเราได้
...คัดลอกจากหนังสือที่ซื้อมาซ้ำกันวันนี้

Comment

Comment:

Tweet


เห็นที่ต้องไปหาซื้อเล่มนี้มาอ่านบ้างแล้ว

ไม่แน่อาจจบแล้ว อาจกลับไปซื้อซ้ำอีกครั้งก็เป็นได้

^_^
#1 by September At 2010-06-20 17:36,